Het wonderbaarlijke verhaal van Stumpy Afdrukken E-mail
ImageStumpy, een Texaanse vogelspin van het ras Aphonopelma Anax (Chamberlin 1940) heeft het nooit makkelijk gehad. Onvolwassen vogelspinnen verlaten hun schuilplaats niet zonder een goede reden. Aangezien er geen regen was geweest om hem uit zijn hol te spoelen, was Stumpy wellicht hongerig of uit zijn hol gedreven door een indringer. Hij was ongetwijfeld op zoek naar een nieuw verblijf toen hij in januari 1995 over die weg in zuid Texas trippelde. Zijn uitstapje eindigde toen een auto zich voorbij haastte en Stumpy’s linker voorpoot en beide pedipalpen verpletterde.

 

Eerste hulp

Op een andere dag was Stumpy waarschijnlijk veranderd in een pannenkoek door voorbijrijdende auto’s, of misschien zou hij van de weg af gestrompeld zijn, waar hij zou sterven aan bloedverlies. Maar vandaag had hij geluk. In de auto achter de auto die Stumpy overreed, zat Liz Sweeten, die op weg naar huis was. Ze stopte, pakte hem op en ging direct door naar redacteur van ATS (American Tarantula Society).

Omdat de redacteur een paar weken eerder al eens een vogelspin verloren had door bloedverlies, besloot hij om niet simpelweg te proberen het bloeden te stoppen. Verschillende middelen zoals vloeibaar huid, talkpoeder en superlijm hadden in het verleden wel gewerkt om het bloeden te stoppen, maar het werkte uiteindelijk meer niet dan wel. De redacteur besloot om tot amputatie over te gaan, waarbij hij de voorpoot en beide pedipalpen verwijderde. Stumpy knapte op van “bijna dood” naar “redelijk, maar alleen een beetje dorstig”, maar er zouden nog complicaties optreden.

Ongeveer vier weken later merkte de redacteur op dat er bloed druppelde vanuit het coxale stompje van de voorpoot (Coxa is het eerste pootdeel vanaf het lichaam van de spin). Stumpy zag alweer de dood in ogen. In zijn wanhoop gebruikte hij verschillende lagen van nagellakverharder (een veel gebruikt hulpmiddel bij insectenkundigen) om het bloeden te stoppen, ondanks dat hij wist dat de giftige bestanddelen in de nagellak verharder de dood voor Stumpy zou kunnen betekenen. 

 

Terug naar normaal

In mei 1995 vervelde Stumpy. De laag nagellakverharder was verdwenen en twee voor een onvolwassen vogelspin klein uitgevallen, maar verder normaal ogende pedipalpen waren er voor in de plaats gekomen. De voor een volwassen volgelspin o-zo-belangrijke voorpoot regenereerde niet met succes. Een dunne niet-werkende voorpoot verscheen, maar in de vervelling in juli van hetzelfde jaar verdween deze weer. 

 

Stumpy groeit op

In april 1996 vervelde Stumpy tot een volwassen mannelijke vogelspin, compleet met een nieuwe dunne voorpoot. Was er nog hoop ? Helaas verloor hij binnen een paar weken de poot opnieuw. Er zouden geen nieuwe vervellingen meer komen voor Stumpy en de korte paar-periode van de Texaanse vogelspinnen lag voor hem. Omdat er geen andere mannelijke Aphonopelma Anax vogelspinnen voor handen waren en een stelletje vrouwelijke exemplaren wachtten op bevruchting, was er geen andere keus om de ongelukkige vogelspin een kans te geven. Eerst leek het erop alsof hij niet wilde paren. Later, na veel stimuleren met behulp van duwtjes met een penceel liep hij richting het vrouwtje, raakte haar aan met zijn overblijvende voorpoot en stond vervolgens stokstil. Wij moedigden hem dan aan met “Ja, het is een vrouwtje, ga ervoor !”.

Daarna ging hij trillen, tikte hij haar zacht aan en gedroeg zich in grote mate zoals een goede mannelijke vogelspin. Wanneer hij echter in paar positie kwam, werd het een beetje moeilijk. Na een aantal pogingen paste hij zich aan en blokkeerde de rechter giftand van het vrouwtje met zijn rechter voorpoot. Soms resulteerde dit in een problematische draaiende beweging, waarbij ze beide in tegengestelde richting zijwaarts overhelden. Uiteindelijk kreeg hij het in ieder geval één keer goed voor elkaar, en werd de (trotse ?) vader van een flink aantal spiderlings.

Hij paarde met alle andere vrouwtjes, waarbij de spin “Blue” voor het laatst bewaard werd. Blue had namelijk de reputatie niet zo meewerkend te zijn in haar relaties met mannelijke vogelspinnen en zij voldeed aan haar reputatie door de arme Stumpy plotseling in zijn linker achterpoot te bijten. Geschrokken besteedde de redacteur een minuutje om Blue tevermanen voordat hij Stumpy ging verzorgen, die lag weg te kwijnen. Er werd weer nagellakverharder toegepast, maar er was niet zo veel hoop. Het was immers laat in het seizoen en er waren weinig vrouwtjes over om mee te paren.

De volgende morgen liep Stumpy mank rond in zijn verblijf, voor zover van een achtpotig dier, of in dit geval een zevenpotig dier gezegd kan worden dat hij mank kan lopen. De gewonde poot werd van het substraat af gehouden, door het in een rare positie gebogen te houden. “Hij is er geweest”, zei de redacteur, die verbaasd was dat de spin nog steeds leefde. Maar Stumpy had daar andere ideeën over. Binnen 24 uur gebruikte hij zijn poot alweer en maakte een sperma web als bewijs van zijn kunnen. Het was ondertussen vrij laat in het seizoen geworden, het was eind juli (veel vrouwelijke Aphonopelma Anax vogelspinnen vervellen in juli, wat een standaard gedrag is na het leggen van eitjes). We konden het niet helpen dat we onder de indruk waren en het toeval wilde dat we nog een vrij intelligent en rustig vrouwtje met de naam “Killer” over hadden die nog niet gepaard had en de indruk wekte dat zij nog steeds eitjes bij zich droeg.

Killer had de gewoonte om tamelijk laat te vervellen, namelijk eind augustus of begin september, dus werd besloten om het mannetje nog een kans te geven. Zoals gewoonlijk wanneer hij in het verblijf van een vrouwtje werd geplaatst, had hij geen idee wat er aan de hand was en probeerde snel te ontsnappen. Killer zat verborgen in haar kartonnen buis (gesneden uit een kartonnen buis waar posters in bewaard worden). Stumpy zag pas dat er een vrouwtje in de buurt was, toen hij haar aanraakte in de buis en liep toen zo de buis in. Alles ging zijn eigen gangetje en beide deelnemers gedroegen zich bewonderenswaardig. Stumpy had een beetje problemen om vaste voet te houden van achteren en moest bijgestaan worden, maar dat had hij wel vaker. (de plastic onderkant van een schoenendoos is blijkbaar niet de meest ideale bodembedekking om spinnen te laten paren). Uiteindelijk werd Killer moe van de aandacht van Stumpy en we haalden de twee gemakkelijk weer uit elkaar.

Image
Nimfen 2e stadium
Stumpy overleed op 21 augustus en had iets langer geleefd dan de meeste andere Aphonopelma Anax vogelspinnen, maar zijn nageslacht leeft voort. Morticia, een groot en mooi vrouwtje, dat de redacteur al meer dan vijf jaar in zijn bezit had, maakte een cocon. Dankzij de ATS leden hebben bijna 500 kleine “Stumpies” een goed tehuis gevonden in de USA.

 

 


Joomla Template by Joomlashack