Spinnen Afdrukken E-mail

Image Op deze pagina's wil ik jullie wat vertellen over spinnen. Ze worden door veel mensen gehaat en eng gevonden, maar het zijn echt nuttige beestjes.

Spinnen (Araneae) zijn de bekendste orde uit de klasse spinachtigen (Arachnida), en zijn geleedpotige dieren waarvan ongeveer 50.000 soorten zijn beschreven. Spinnen komen over vrijwel de hele wereld voor, maar niet in zee; zeespinnen zijn wel verwant aan spinachtigen maar geen spinnen. Ook hooiwagens zijn geen spinnen, en kunnen geen web maken. De kleinste spinnensoorten blijven enkele millimeters, grotere soorten hebben een spanwijdte van meer dan 25 centimeter. Spinnen zijn er in alle vormen en maten, vooral tropische soorten worden groter en hebben soms bonte kleuren, markante lichaamsvormen of doornachtige uitsteeksels. De meeste soorten hebben echter een goede camouflage.

 

Anatomie

Zoals alle spinachtigen (Arachnida) hebben spinnen acht poten, en niet zes zoals insecten of tien en meer zoals kreeftachtigen, duizendpoten of miljoenpoten. Verder bestaat het spinnenlijf uit een stevig kopborststuk of cephalothorax, ook wel prosoma en een achterlijf of abdomen, bij spinnen wordt dit ook wel opisthosoma genoemd. Antennes ontbreken; wel hebben spinnen pedipalpen, vaak afgekort tot palpen, aan de monddelen ontspruitende beweeglijke aanhangsels die een soortgelijke tastfunctie hebben als de antennen van insecten. Daarnaast vervullen ze bij de mannetjesspin een gespecialiseerde rol als secundair geslachtsorgaan. Het zijn opslagplaatsen waarin de spin sperma bewaart en paarorganen waarmee hij het inbrengt in de geslachtsopening of epigyne van het wijfje. Mannetjes blijven bij spinnen vaak kleiner dan vrouwtjes, soms veel kleiner. Bij sommige spinnen zijn de verschillen zelfs zo groot, dat de beide sexen eerder twee aparte soorten lijken.

Zijn spinnen gevaarlijk?

Spinnen hebben een onverdiend slechte naam, veel mensen zijn bang voor spinnen. Dit komt wellicht omdat ze harig, sprieterig en soms snel zijn, en vaak onverwacht tevoorschijn komen, maar er zijn ook vele misverstanden over spinnen. Mensen die door een spin worden gebeten komen niet zelden in de krant, anders dan honden- of kattenbeten. De in Nederland en België voorkomende soorten zijn niet gevaarlijk voor de mens. Sommige grote soorten kunnen wel bijten maar de meeste soorten komen niet door onze huid heen. Zelfs als dat wel gebeurt is het gif van deze soorten niet zo sterk dat er meer optreedt dan een rood plekje.

Als er een spin tevoorschijn komt heeft men juist niets te vrezen; spinnen lopen altijd weg, zelfs als ze worden aangeraakt. Indien een poot wordt vastgepakt zal de spin deze vaak loslaten om te kunnen ontsnappen. Enkele soorten schieten de irriterende haartjes op het achterlijf op de belager af door met de poten over de beharing te strijken,veel soorten kennen een dreighouding. Alleen als een spin wordt opgepakt zal geprobeerd worden te bijten. De meeste soorten hebben te kleine kaken om door de huid heen te dringen of zijn niet giftig. Soorten in andere landen dan de Benelux zijn soms giftig, maar een spinnenbeet is meestal het gevolg van een ongeluk. Voorbeelden zijn spinnen die in schoenen kruipen, wat ook bij schorpioenen veel voorkomt.

Over de hele wereld zijn er (van de circa 50.000 soorten) enige tientallen die gemeen kunnen bijten en slechts een handvol die wel eens gevaarlijk kunnen zijn. Dit zijn overigens meestal niet de grootste soorten — van de echte grote vogelspinnen is er geen één echt gevaarlijk. Deze hebben namelijk geen gevaarlijk gif nodig vanwege de grote kaken. De meeste spinnen blijven echter ver onder de centimeter. Een van de beruchtste spinnen, de zwarte weduwe (Latrodectus mactans) is maar zo groot als een kruisspin. Deze soort is overigens in België wel eens aangetroffen maar het klimaat in West-Europa is te koud om de winter door te komen. Een fatale afloop is bij een beet uiterst zeldzaam: van de in dit opzicht beruchtste spinnen zoals de Amerikaanse 'brown recluse spider' (Loxosceles reclusa) en de Australische 'Sydney funnel web spider' (Atrax robustus) zijn in totaal de afgelopen honderd jaar in de wetenschappelijke wereldliteratuur slechts enige tientallen beten met dodelijke afloop beschreven. Telt men alleen beten waarbij de veroorzaker zeker kon worden geïdentificeerd dan wordt het nog minder. In landen waar gevaarlijke spinnen voorkomen zijn tegenwoordig antisera verkrijgbaar die een fatale afloop vrijwel altijd kunnen voorkomen.

 


Joomla Template by Joomlashack