Mijn vogelspinnen Afdrukken E-mail

Brachypelma albopilosum

Image

Dit is spin waarmee ik met mijn hobby kennis maakte. Ik wilde graag een rustige vogelspin die niet zo snel zou bijten als ik dicht bij hem in de buurt kwam. Bij reptielenhuis 'De Oliemeulen’ hadden ze me een Chileen of een Mexicaanse roodknie aanbevolen. 

Toen ik bij Hans Rotteveel van Erato naar deze vogelspinnen informeerde, leerde ik meteen de Wetenschappelijke namen: de Chileen was een Grammostola rosea, maar die konden zo nu en dan nog wel eens nerveus zijn en de Mexicaanse roodknie was een Brachypelma smithi, maar die waren een beetje te duur. Hans raadde mij toen een Brachypelma albopilosum aan, die ik toen ook heb gekocht. Het was een juvenile vrouwtje met een lichaamslengte van ongeveer 3 cm.

Ik had een terrarium ingericht met wat potgrond, een plantje en een stuk boomschors dat ik aan de linkerkant van het terrarium met de ene kant op de bodem neerlegde en met de andere kant tegen de achterwand aan plaatste. Nadat ze eerst haar nieuwe verblijfplaats grondig verkend had, ging ze zoals ik had verwacht onder het schuine stuk schors zitten. Ze had bij Erato al twee kleine krekels opgegeten, dus de rest van de week kreeg ze even niks meer. De volgende dagen begon ze zich al een beetje thuis te voelen, want ze begon onder het stuk boomschors een muurtje te maken van de bodembedekking en spinsel, zodat er een soort holletje onder het boomschors ontstond. Daar was ze een aantal dagen tevreden mee en toen begon ze ook nog een beetje te graven en een zijmuurtje te bouwen onder het schors. Zodoende werd het holletje steeds beter afgeschermd. Wanneer ze een paar krekels had gevangen ging ze de ruimte die nog open was direct dicht spinnen, zodat er geen indringers meer binnen konden komen.

Dit ging zo een aantal weken door, totdat ze opeens niet meer naar buiten kwam en ook niet meer wilde eten. Omdat ik bang was voor uitdroging, sproeide ik nog wel eens tegen het glas aan, zodat de druppels in het holletje terechtkwamen. Heel af en toe dronk ze ook nog van die druppels. Nadat ze een aantal weken niet gegeten had, kwam ik er opeens achter wat er aan de hand was. Op een middag toen ik van mijn werk thuis kwam, zag ik opeens acht paar poten meer in het holletje zitten. Die extra poten bleken dus de vervelling te zijn.

Enige tijd daarna heb ik het hok veranderd omdat het plantje dat ik in het terrarium had doodging. Ik heb toen een half stuk bamboe genomen en die toen op de bodem neergelegd. Daaronder maakte ze haar nieuwe hol. Ook hier bleef ze bijna continu in zitten en vertoonde zich bijna nooit erbuiten. Op een gegeven moment had ze zelfs de ingang van haar hol helemaal dichtgemetseld met bodembedekking en spinsel en zo heeft ze wel een maand of twee maanden gezeten zonder te eten. Op een gegeven moment was ik bang dat er wat was gebeurd en heb ik een gedeelte van het dichtgemetselde hol geopend en er twee krekels naar binnen laten lopen. Aan de geluiden daarbinnen te horen, werden de krekels snel gevangen en opgegeten. Daarna heeft ze nog één of twee krekels gevangen die te dicht in de buurt van haar hol kwamen en toen werd het hol weer dicht gemetseld.

Na ongeveer twee maanden weer niets gegeten te hebben, zag ik opeens aan de andere kant van het stuk bamboe een opening verschijnen. De normale ingang was nog steeds dicht, maar na een aantal dagen zag ik ook daar een klein gaatje in. Ik had haar toen nog niet buiten het hol gezien, maar op een gegeven moment zag ik stukken vervellingen buiten het hol liggen. Ik kon toen mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en heb toen het stuk bamboe opgetild zodat ik in het hol een pas vervelde spin zitten die een stuk groter was geworden. Ze leek ook wel nog meer bedekt met lange blonde haren dan voorheen.

Daarna liet ze zich al veel meer zien. Ze at redelijk en zat vaak tegen het glas aan om zich op te warmen. Het terrarium staat namelijk naast een gaskachel, waardoor de ene glaswand van het terrarium altijd lekker warm is voor de spin. Een hele tijd gebeurde er eigenlijk weinig om op te merken, totdat het op een avond leek alsof ze nog blondere haren had dan eerst. Het leek ook wel of ze weer een stuk was gegroeid. Het klopte inderdaad: haar lichaamslengte mat nu ongeveer 6,5 cm! Helaas zag ik geen vervelling liggen en ik had ook geen zin om het hol af te breken dat ze zo mooi heeft gemaakt. Een paar dagen geleden zag ik opeens een stuk vervelling liggen (het kopborststuk zonder poten) en twee losse poten. Blijkbaar was ze de rotzooi zat en was ze aan een voorjaarsschoonmaak begonnen.

Ze zit zich nu dagelijks tegen het glas op te warmen en laat zich niet storen als ik even langsloop. Pas als ik teveel lucht ineens verplaats door me te snel naar het terrarium toe te bewegen of het glazen deurtje aanraak, draait ze zich vliegensvlug om en vlucht naar haar veilige holletje. Als ik met mijn hand in het terrarium kom terwijl ze nog niet in haar holletje is, blijft ze rustig zitten en ik ben ook niet bang dat ze snel wat zal doen. Ik kan rustig een sprinkhaan voor haar zetten en mijn hand weghalen. Pas als ik het hok gesloten heb, valt ze aan op de sprinkhaan en heeft ze weer een lekker maaltje om op te peuzelen. Het is een mooie spin en ik hoop nog vele jaren van haar te kunnen genieten!

 

Aphonopelma seemannie

Omdat het terrarium dat ik van Hans Rotteveel overgenomen was in twee terrariums met aparte deurtjes was onderverdeeld, kon het niet lang duren of ik kocht een tweede vogelspin. Dit keer wilde ik niet zo’n hele kleine maar een volwassen of bijna volwassen spin. Dit keer had Hans een paar Aphonopelma seemanni’s staan die me wel mooi leken. Ik zocht een mooi exemplaar uit en Hans keek nog even of het wel werkelijk een vrouwtje was. Bij de Brachipelma albopilosum deed hij dat door het beestje gewoon op te pakken en ondersteboven te houden, maar bij deze spin deed hij dat voorzichtiger door haar in een ander bakje te manoeuvreren en vervolgens door het bakje heen naar de spin te kijken. Een teken voor mij dat ik ook iets voorzichtiger met deze spin moest zijn dan met de Brachipelma albipilosum.

Thuis aangekomen wilde ik zo snel mogelijk de spin in haar nieuwe terrarium zetten, dus ik tilde voorzichtig het deksel eraf. Maar toen ik het deksel over de spin bewoog, deed zij opeens een aanval naar mij. Gelukkig raakte haar tanden alleen maar het plastic, maar ik schrok er toch wel van. Na weer even moed bij elkaar geraapt te hebben, waagde ik een nieuwe poging en dit keer ging het wel goed. Ik herinner me nog goed hoe ik de druk van haar krachtige poten kon voelen toen zij uit het bakje stapte. Ik had geen idee dat een spin zo veel kracht in haar poten kon hebben!

Ze ging snel op verkenning uit en bleef op een gegeven moment rustig zitten op een schuin geplaatst stuk kurkschors. Toen ze daar een tijdje zat, haalde ik twee krekels uit een bakje en deed die in het terrarium van de
Aphonopelma seemanni. De krekels waren zich van geen gevaar bewust en de eerste werd al snel gegrepen. De tweede liep een tijdje over het kurkschors heen en het leek erop alsof de spin hem gewoon negeerde. Maar toen op een gegeven ogenblik de krekel zich te dicht in de buurt van de spin waagde, draaide de spin zich in één ruk om en greep zijn slachtoffer. Het gebeurde allemaal zo snel dat ik de spin niet eens heb zien bewegen.

Omdat het al winter begon te worden en mijn huis vrij oud en niet zo goed geïsoleerd is, besloot ik om iets aan de verwarming van het terrarium te doen. Ik kocht een warmtemat en legde die deels onder het terrarium, zodat beide compartimenten verwarmd werden. Helaas werkte die warmtematten niet goed voor de verwarming van het terrarium, omdat al het vocht uit de bodembedekking begon te verdampen. De ramen bleven continu beslaan en de grond werd steeds droger. Toen ik zag dat de
Aphonopelma Seemanni lichte plekken aan haar abdomen begon te krijgen, was ik bang dat het schimmel was en heb toen besloten het hele terrarium te ontruimen en opnieuw in te richten.

Voor de
Aphonopelma seemanni heb ik toen een nieuw, groter terrarium gemaakt met een stuk hol boomschors dat als schuilplaats kan dienen en een paar plantjes erin. De schuilplaats werd dankbaar aanvaard en ze zit hier nu nog steeds in. Helaas zijn de plantjes dood gegaan en ziet het terrarium er een beetje saai uit. Maar op dit moment leeft ze een teruggetrokken bestaan in haar hol. Ze heeft het helemaal dichtgemetseld en ik vermoed dat ze gaat vervellen. Ik heb haar nu meer dan een jaar en in die tijd is ze nog geen één keer verveld. Als het een volwassen vrouwtje is, lijkt me dat daar nu toch wel de tijd voor.

Een tijdje geleden wilde ik weten of ze niet toevallig dood was en maakte een klein gaatje in het dichtgemetselde hol. Ze kwam meteen op het stokje af, dat ik als werktuig gebruikte, maar deed verder niets. Een dag later had ze de door mij gemaakte opening dicht gesponnen. Toen ik een paar dagen geleden voordat ik ging slapen het terrarium eens flink vochtig maakte is ze ’s nachts uit haar hol gekomen om het waterbakje leeg te drinken en opnieuw het hol hermetisch af te sluiten. Dat is nu een week geleden en ik hoop dat het niet al te lang meer duurt voor ze gaat vervellen. 

 

Brachypelma smithi

Image 

Tegelijk met de aankoop van de Aphonopelma seemanni kocht ik twee Brachypelma smithi spiderlings met een lengte van ongeveer 1,5 cm (inclusief poten). Het waren kleine spinnetjes die nog helemaal niet leken op de mooie Brachypelma smithi’s, maar ze waren gelukkig ook een stuk minder duur dan een volwassen exemplaar!

Ik kocht er direct twee tegelijkertijd om wat meer kans te hebben op een vrouwtje. Zoals het er nu uit ziet, zal er één van de twee een vrouwtje zijn en de andere een mannetje. Eén van de twee groeit namelijk een stuk sneller dan de andere. Ik verwacht dan ook dat de spin die het snelst groeit een mannetje is. De grootste is al drie keer verveld sinds ik deze spinnen gekocht heb en vertoond nu eindelijk de kenmerken van een echte
smithi.

In het begin voerde ik ze allebei met kleine krekeltjes, maar omdat het nogal veel geld kost om elke keer een kleine maat krekel te kopen voor maar twee spinnen, ben ik op een gegeven moment overgestapt op meelwormen. Deze worden ook heel goed gegeten. De meelwormen waren ook heel praktisch, omdat deze op een gegeven moment verpopten naar meeltorren die weer eitjes gingen leggen, zodat ik op een gegeven moment weer een heleboel kleine meelwormen had. Op die manier kon ik gemakkelijk de juiste maat meelwormen uitzoeken.

Het enige nadeel van deze twee spinnen is dat ik erg moet uitkijken dat ik ze niet teveel voer. Ze blijven namelijk dooreten, zodat hun achterlijf op een gegeven moment vrij groot wordt in vergelijking met de rest van de spin. 

 

Vervelling 

De grootste van de twee smithi's is op 11 februari 2004 verveld en weer een stuk groter geworden. Zoals je op de onderstaande foto kunt zien, is het achterlijf nog vrij klein en kan hij/zij dus nog behoorlijk wat eten. Op de foto heb ik net een meelworm gevoerd, die binnen niet al te korte tijd helemaal opgegeten was. Waarschijnlijk moet ik binnenkort ook eens een nieuw terrarium gaan maken, want het plastic bakje waar hij nu in zit, wordt toch wel iets te klein. 

Image
Na de vervelling op 11-2-2004
 

 


Joomla Template by Joomlashack